Małgorzata Michalska-Nakonieczna

Doktor nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie architektura i urbanistyka, historyk sztuki, twórca i dziekan kierunku studiów Projektowanie Wnętrz oraz prorektor ds. ogólnych w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Administracji w Lublinie. Od 25 lat wykładowczyni lubelskich uczelni, stosująca nowatorskie i wzmagające kreatywność metody nauczania, przedmiotów powiązanych ze sztuką, architekturą, urbanistyką i designem. Pracę doktorską pt.: „Elementy żydowskiego dziedzictwa architektonicznego w strukturach urbanistycznych i krajobrazie kulturowym miasteczek Lubelszczyzny” obroniła z wyróżnieniem w 2021 r., na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W latach 2000–2013 pracowała w Muzeum Wsi Lubelskiej, początkowo w Dziale Edukacji Muzealnej, a następnie na stanowisku kierownika ekspozycji muzealnej. Brała udział w wielu programach badawczych, edukacyjnych, konferencjach, projektach i debatach, zarówno jako uczestnik jak i moderator. Jej główne zainteresowania naukowe to historia oraz teoria architektury i urbanistyki XIX i XX w., kultura materialna Lubelszczyzny oraz historia społeczności żydowskiej w Polsce. Autorka szeregu publikacji. Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Przewodnicząca Rady Muzeum Zamoyskich w Kozłówce (od 2023). Członek Rady Innowacyjnego Rozwoju Społeczno-Gospodarczego Lublina (2024), Stypendystka Prezydenta miasta Lublina, Rektora Politechniki Warszawskiej oraz Global Education Outreach Program GEOP. Nagrodzona m.in. medalem Prezydenta Miasta Lublina, tytułem „Kobieta na Medal” w plebiscycie Gazety Wyborczej, Wawrzynem Pawła Konrada – Nagrodą Dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i. im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie, Aklaudem Młodych 2024 oraz kilkukrotnie wyróżniona przez studentów WSPA, jako szczególnie zaangażowana wykładowczyni. Kolekcjonerka obiektów kultury materialnej, m.in. sygnowanych zabytkowych cegieł i przedwojennych wieszaków reklamowych. Popularyzatorka nauki – uważa, że uprawianie nauki ma sens tylko, jeśli wyniki jej uprawiania upowszechnia się dla dobra społeczeństw oraz że edukacja jest narzędziem, które może zmieniać świat na lepsze.