Nowe, filologicznie opracowane wydanie jednego z najważniejszych tekstów hagiograficznych przełomu X i XI wieku — z równoległym przekładem polskim. To zarazem świadectwo duchowości monastycznej i teologii męczeństwa oraz pierwszorzędne źródło do dziejów chrystianizacji ziem polskich i relacji religijno-politycznych Europy Środkowo-Wschodniej w dobie wczesnopiastowskiej.

Dzieło opisuje męczeństwo Pięciu Braci, którzy zginęli w 1003 roku w okolicach Międzyrzecza: włoskich eremitów Benedykta i Jana, uczniów św. Romualda, słowiańskich braci Izaaka i Mateusza oraz najmłodszego Krystyna. To właśnie oni — kanonizowani w 1004 roku — byli pierwszymi świętymi wywodzącymi się z tej ziemi.

Autor, św. Bruno z Kwerfurtu (ok. 974–1009), benedyktyn, arcybiskup misyjny i wybitny pisarz epoki ottońskiej, kapelan cesarza Ottona III, związany z dworem Bolesława Chrobrego, zginął śmiercią męczeńską podczas misji wśród Prusów i Jaćwingów.

Podstawą tekstu łacińskiego jest wydanie krytyczne Jadwigi Karwasińskiej (MPH, series nova, t. IV) z uwzględnieniem tradycji rękopiśmiennej (MGH, ed. R. Kade). Tekst poddano umiarkowanej normalizacji ortograficznej z zachowaniem integralności retorycznej oryginału; przekład ma charakter źródłowy i literalny. Całość dopełnia zamieszczona w Aneksie relacja Wiperta o misji i śmierci Brunona.

Publikacja adresowana do historyków, teologów, mediewistów, literaturoznawców oraz wszystkich zainteresowanych duchowością i kulturą wczesnego średniowiecza.