Współczesna gospodarka wkroczyła w erę permanentnej niestabilności, w której tradycyjne metody stabilizacji coraz częściej okazują się niewystarczające. Niniejsza monografia proponuje zmianę paradygmatu: przejście od statycznej obrony przed wstrząsami do konsekwentnego budowania dynamicznej odporności makroekonomicznej (rezyliencji). Autor dowodzi, że kluczem do bezpieczeństwa ekonomicznego państwa jest jakość kapitału ludzkiego, a w szczególności strategiczny potencjał przedsiębiorczy pokolenia Alfa, który wymaga świadomego i systemowego kształtowania już dziś, zanim pokolenie to w pełni wejdzie na rynek pracy. Książka prezentuje autorski procesowy model edukacji przedsiębiorczej, stanowiący praktyczne narzędzie dla decydentów, naukowców i liderów edukacji, pragnących przekuć wyzwania XXI wieku w trwałą przewagę rozwojową.

Spis treści

Wprowadzenie — s. 11

Część I. Od stabilności do odporności: redefinicja paradygmatu makroekonomicznego — s. 15

Rozdział 1. Kryzys paradygmatu stabilizacji i narodziny koncepcji odporności — s. 17
1.1. Erozja paradygmatu stabilizacji: od zarządzania popytem do ery trwałych szoków strukturalnych — s. 17
1.2. Dziedzictwo Schumpetera: kreatywna destrukcja jako endogenne źródło nierównowagi i wzrostu — s. 19
1.3. Narodziny paradygmatu odporności: konceptualizacja rezyliencji jako nowego celu polityki gospodarczej — s. 21

Rozdział 2. Anatomia odporności: pomiar, profile i uwarunkowania strukturalne — s. 23
2.1. Operacjonalizacja odporności: ramy analityczne R-A-T (robustness, adaptability, transformability) — s. 23
2.2. Profile odporności w działaniu: jakościowa analiza porównawcza odpowiedzi na szoki lat 2008–2022 — s. 25
2.3. Strukturalne determinanty odporności: jakościowa analiza czynników sukcesu i porażki — s. 32

Część II. Przedsiębiorczość jako centralny mechanizm odporności — s. 39

Rozdział 3. Przedsiębiorczość jako mechanizm odporności: perspektywa teoretyczna i empiryczna — s. 41
3.1. Przedsiębiorczość jako „system odpornościowy” gospodarki: kanały wpływu na R-A-T — s. 41
3.2. Wieloźródłowa weryfikacja kanałów: GEM, OECD i Bank Światowy — s. 43
3.3. Mapowanie krajobrazu: pozycjonowanie krajów w macierzy „ekosystem – odporność” — s. 45

Rozdział 4. Edukacja jako fundament ekosystemu przedsiębiorczości — s. 47
4.1. Od kapitału ludzkiego do kapitału przedsiębiorczego: propozycja modelu teoretycznego — s. 47
4.2. Globalna analiza korelacyjna: zależności między komponentami IKP a aktywnością przedsiębiorczą — s. 49
4.3. Identyfikacja „brakującego ogniwa”: edukacja jako systemowe ograniczenie potencjału przedsiębiorczego — s. 52

Część III. Kapitał przyszłości: pokolenie Alfa i nowa pedagogika — s. 55

Rozdział 5. Profil pokolenia Alfa i geneza nowego kapitału przedsiębiorczego — s. 57
5.1. Profil generacyjny pokolenia Alfa: uwarunkowania kognitywne, psychologiczne i aksjologiczne — s. 57
5.2. Środowisko formacyjne: technologiczne akceleratory i pedagogiczne bariery — s. 62
5.3. Ekonomia Alfa: wczesne manifestacje i implikacje systemowe — s. 67

Rozdział 6. Polska i międzynarodowe wzorce edukacyjne — s. 75
6.1. Kontekst krajowy: krytyczna diagnoza edukacji przedsiębiorczej w Polsce (studium przypadku) — s. 75
6.2. Międzynarodowe inkubatory kompetencji: analiza porównawcza najlepszych praktyk — s. 79

Część IV. Synteza i strategia: od modelu teoretycznego do działania — s. 89

Rozdział 7. Architektura zmiany: procesowy model edukacji dla odporności — s. 91
7.1. Integracyjny model „edukacja – przedsiębiorczość – odporność” — s. 91
7.2. Procesowy model kształtowania kapitału przedsiębiorczego — s. 93
7.3. Metodologia ewaluacji kształtowania kapitału przedsiębiorczego — s. 107

Rozdział 8. Od modelu do praktyki: strategiczne rekomendacje dla nowej polityki publicznej — s. 113
8.1. Poziom państwa: priorytety dla zintegrowanej polityki gospodarczej i edukacyjnej — s. 113
8.2. Poziom instytucji: mapa drogowa dla szkół i uniwersytetów — s. 116
8.3. Poziom rynku: rekomendacje dla biznesu i inwestorów w przededniu rewolucji pokolenia Alfa — s. 118

Zakończenie — s. 121
Bibliografia — s. 125
Załączniki — s. 139